Spekman gaf een overzicht van de vernederingen die mensen met armoede te verwerken krijgen. Hij komt zelf uit een familie waar armoe gewoon was. Eigenlijk is dit samen te vatten in de stelling dat armoede vaak in de eerste plaats vernedering is.

Een paar uitspraken uit zijn verhaal.

• Armoede is vooral ook het gevoel er niet bij te horen.
• Het is moeilijker als je arm bent om je recht te halen.
• Eerste prioriteit gezinnen met kinderen. Daarom nam hij initiatief voor extra geld voor die groep.
• Het bedrag voor gemeenten tegen armoede is veel meer dan onder de vorige kabinetten zonder de PvdA, zelfs meer dan onder Melkert, maar het is nooit genoeg.
• Het aantal regels is een ratjetoe en hij gaat er mee bezig om met het zelfde geld meer te doen.
• Hij noemt een moeilijke zaak uit zijn wethouderstijd in Utrecht. schulden die soms opzettelijk worden gemaakt, "Er waren er die tegen me zeiden  dat  ik ze toch niet met kinderen op straat zette." En dat zou ik ook niet doen, maar zulk gedrag deugt niet.
• De reclame maakt de schuldenproblematiek groter, daar moet je mensen meer en beter bij helpen.
• Het is een hopeloze strijd om tegen voedselbanken te vechten. Er is voedsel over en dat kan dan maar beter nuttig gebruikt worden. Voedselbanken zijn een vindplaats van probleemgevallen. Sommigen mensen staan te zwak om er zonder te kunnen en hebben begeleiding nodig omdat er bijvoorbeeld sprake is van verslaving. Met die voedselbanken moet je dus samenwerken.
• Het terugdringen van het bedrag dat chronisch zieken als eigen bijdrage moeten betalen is dankzij de PvdA wel lager geworden, maar nog steeds te hoog.
• bijzondere bijstand is vernederend vanwege de billen bloot effecten. Liever een bedrag in eens per jaar. Daarvoor komt Spekman met voorstellen. een uitzondering kan worden gemaakt voor diegenen die bewezen hebben dat ze niet met geld kunnen omgaan. Geef die mensen  maar zaken in natura.
• Maar in het algemeen mag je er niet van uit gaan dat armen ook dom zijn.
• Er is een woud van regelingen. Als je bij wijze van spreke 5 Euro meer geeft, zie je dat op grond van een andere regeling diezelfde 5 Euro weer wordt ingehouden. Inkomenspolitiek is dus niet simpel meer verhogen, maar het totaal aan regelingen bezien en in samenhang brengen.

Een boeiende discussie wordt gevoerd tussen de zaal en vier forumleden, naast Spekman: De Jong van de arme kant van Friesland, wethouder Klaas Steenhuis en Harry Wieringa directeur van de gezamenlijke sociale dienst van Veendam en Pekela.

Goed was dat er mensen in de zaal waren die zelf te maken hebben met armoede. Duidelijk kwam naar voren dat het grote aantal regelingen de armoedebestrijding lang niet altijd ten goede komt. Gesteld werd dat, hoe specifieker de regeling hoe groter de kans dat er geen gebruik van gemaakt wordt. Daarnaast lijkt het zo te zijn dat de overheid steeds meer verwacht dat mensen zich spontaan melden. Dat is vaak juist niet het geval. Wij maken het voor mensen vaak ook wel heel ingewikkeld om iets aan te vragen.

De Jong wijst op de vergroting  van het verschil van het minimum met de topinkomens, waardoor de armoede vergroot is.

Iemand stelt voor een proef te doen met mensen die steeds weer in de schulden komen. Begeleid mensen goed en geef ze drie jaar lang een persoonsgebonden budget. Als het dan lukt uit de armoede te komen, hebben ze het onder de knie gekregen.

Spekman kwam nog met een mooie samenvatting van de moeilijkheden en traagheid waarop nieuw beleid stuit: "Er is veel geregeld in Nederland dus moet je ook veel veranderen."

Conclusie

Armoedebestrijding is natuurlijk een eeuwige strijd. Die strijdlust is er bij Spekman. Op de vraag of Spekman namens zichzelf of de fractie sprak werd hij boos:  "Ik ben lid van de fractie, ik ben woordvoerder van de fractie op dit terrein en spreek namens de fractie". Hopelijk gaat de fractie zich in de komende tijd dusdanig profileren en de strijd aan zodat een dergelijke vraag niet meer gesteld hoeft te worden.

Sjak Rijploeg

Harry Stavenga