De inspraak en de participatie gingen niet altijd even goed. Ook niet altijd even slecht trouwens, maar er was geen sprake van een constante kwaliteit. En daar moeten we wel naar streven. Ondertussen zijn er masterclasses geweest (sorry Evert, zo heten die dingen nu eenmaal) en uit de raad komt een club eminente raadsleden bij elkaar om te praten over hoe we dit goed gaan regelen.

Ik wil niet op de discussie vooruit lopen, maar ik wil wel stellen dat participatie en volksverlakkerij twee verschillende zaken zijn. Als je mensen mee wilt laten praten over beleid, plannen en de uitvoering van plannen, moet je ze mee laten praten over realistische plannen. En een van de voorwaarden om een plan realistisch te noemen is dat het plan betaald kan worden. Stel een gemeente moet een ringweg aanpakken. En stel dat de minister hier ruim 600 miljoen euro voor wil geven. Dan moet de participatie binnen dat budget blijven. Het mag wel een paar tientje duurder worden, we doen niet moeilijk over een miljoen of twee maar het moet wel binnen de perken blijven.

Stel dat iemand op het idee komt dat het voor een deel van de Stad fijn zou zijn als je een stukje van de weg ging ondertunnelen en stel dat dat idee 700 miljoen euro duurder is. Duurder. Dus bovenop die dikke 600 miljoen die de Stad al had. En stel dat de kans dat je dat bedrag binnenhaalt te verwaarlozen is. Moet je mensen dan serieus laten praten over dat plan?

Mag je van mensen verwachten dat ze inspreken, meedenken, meepraten, plannen kritisch bekijken enz enz enz. om dan aan het eind van al dat denken en al dat praten te zeggen: Tja dat zou mooi zijn. Maar ja, geen geld. Je hoeft niet veel fantasie te hebben om de reactie van de participanten te voorspellen.