Politici laten een enkele keer een uitspraak voorafgaan door de aankondiging dat ze die in alle eerlijkheid doen. Dat betekent op zichzelf niet zo veel. Iedereen zegt wel eens wat, en laten we asjeblieft normaal blijven doen; we hoeven niet elk woord te wegen. Wat me wel dwars zit, is de nadrukkelijkheid waarmee ze die woorden uitspreken. Het lijkt wel alsof eerlijkheid voor hen iets heel uitzonderlijks is, alsof ze toegeven dat ze in alle andere gevallen strategieën en trucs gebruiken of dat ze gewoon maar een beetje staan te liegen. Ik denk trouwens dat die geventileerde eerlijkheid ook weer een truc is, want mensen die altijd eerlijk zijn, hoeven dat niet nog eens extra te benadrukken. Doopsgezinden bijvoorbeeld weigeren een eed af te leggen omdat ze uit zichzelf altijd al de waarheid zeggen, en dat wordt, voor zover ik weet, in elke rechtbank geaccepteerd. Politici weten natuurlijk ook donders goed dat vanzelfsprekende eerlijkheid geen nadruk nodig heeft, maar toch kunnen ze behoorlijk verbolgen reageren als ze voor de zoveelste keer gekarakteriseerd worden als de leugenachtigste klasse van Nederland, terwijl ze dat zelf uitlokken door hun idiote jargon. Vroeger was het al niet veel beter: P. Stoffelen schreef in 1969 in Socialisme en Democratie: 'Een politicus die iets in alle oprechtheid wil stellen, staat meestal op het punt, een serie halve of hele onwaarheden te verkondigen.'

Ik vind het dan ook een verademing als zelfs in Haagse kringen een enkele keer wordt toegegeven dat liegen daar een van de opvallendste kenmerken is. Ik doel hier op Wim Kok, die een aantal jaren geleden in het nieuws verslag deed van het bezoek van Mandela en over hem zei: 'Hier sprak niet een politicus, maar een man die meent wat hij zegt.' Deze weinig verbergende kwalificatie van iemand die Haagse wereldje door en door kent, kunnen politici in hun zak steken.