sneeuwvlokjes

verdragen de warmte

van menselijk verlangen

schuifelende voeten die

geen sporen achterlaten

lachen om

zoveel onnozelheid

oh wat heerlijk toch

de onschuld

van het bestaan

en het ademhalen

koestert de magie

van het leven en

opent de dwalende ogen

voor het reeds bestaande

geen scheidslijnen meer

in het geheugen

dat de avond

bevroren achterlaat

alleen de ochtend

die verzoent en

je vleugels geeft

dromen als de

verlate lente die

zachtjes ontluikt

tussen glossy lippen

een spagaat van

woorden als brug naar

spontane nederigheid

dans de dans in de winter

en onderga in stilte

de spirituele omhelzing

van onbaatzuchtige liefde