De economische recessie raakt heel veel mensen. Sommigen verliezen hun baan of gaan achteruit in inkomen. Anderen vinden geen werk na een opleiding. In de jaren ’80 hebben we gezien dat die effecten nog decennia lang zichtbaar kunnen zijn: tot op de dag van vandaag hebben sommigen last van het gebrek aan arbeidsritme dat ze in die jaren hebben opgelopen en dat mag nooit weer gebeuren. Tel daarbij op het feit dat een groep Stadjers al langer onnodig kampt met werkloosheid, eenzaamheid of moeite heeft om rond te komen en dé centrale opdracht voor de komende jaren is duidelijk: we moeten, uit solidariteit, alles op alles zetten om te zorgen dat álle Stadjers, zodra de economie weer aantrekt, direct weer volop mee kunnen doen op de arbeidsmarkt en een fatsoenlijk inkomen hebben. 
 

We trekken daarom op korte termijn geld uit voor duizenden ‘overbruggingsbanen’, opleidingsplaatsen, stageplekken en werkleerplekken. Daarmee zorgen we dat wie tijdelijk werkloos is, zich kan blijven scholen of arbeidsfit blijft. We voorkomen reële jeugdwerkloosheid door een offensief van opleidingen, stageplaatsen en gesubsidieerd werk in te zetten. En we zoeken, in samenwerking met maatschappelijke instellingen, naar nieuwe manieren van armoedebestrijding om de mensen die het de komende periode echt nodig hebben -en dat zijn er nogal wat- nog beter te helpen. 
 

Op lange termijn willen we daarnaast iedere inwoner die dat kan maatschappelijk actief krijgen. Bovenop ons beleid voor economische groei (à zie ook: Economie) moeten we daarvoor meer doen, want voor sommigen is volwaardig werk geen vanzelfsprekendheid. We willen dan ook met maatschappelijke instellingen meer plaatsen –in de zorg, in buurten, in het verenigingsleven- creëren waar deze mensen ofwel kunnen toewerken naar de arbeidsmarkt ofwel een zo volwaardig mogelijke bijdrage leveren aan de maatschappij. We willen een meer persoonsgerichte aanpak dan de sociale dienst nu levert. En we willen mensen die ongewild langs de kant staan veel actiever opzoeken. Want iedereen heeft talenten en in de stad van de toekomst zijn die allemaal nodig. 
 

Daarom wil de PvdA:

• 2000 ‘overbruggingsbanen’ creëren, speciaal voor mensen die door de economische recessie zonder werk komen. In plaats van een uitkering regelt de gemeente een volwaardig tweejarig arbeidscontract bij een werkgever tegen een minimuminkomen (te betalen uit het werkdeel van de WWB en eventueel eigen middelen), met als voorwaarde dat werkgevers daarna een baangarantie voor minimaal één jaar bieden. Zo blijven ze arbeidsfit en zijn ze bij economische voorspoed veel aantrekkelijker voor werkgevers: dat betaalt zich uiteindelijk dus terug. Zodra de economie aantrekt worden deze gesubsidieerde banen direct weer afgeschaft.
• Geen reële jeugdwerkloosheid. We trekken geld uit voor een offensief van opleidingen, werkleerplekken, stageplaatsen en gesubsidieerd werk. Soms hoeft dat overigens geen geld te kosten: dikwijls moeten jongeren gewoon actiever met werkgevers in contact worden gebracht. Met maatschappelijke instellingen wordt gekeken hoe jongeren zonder werk of opleiding, die niet ‘in beeld’ zijn, actief kunnen worden opgezocht en begeleid naar werk of opleiding. (àzie ook: jeugd en onderwijs).
• De begeleiding naar werk van bijstandsgerechtigden hervormen door betere afspraken te maken met werkgevers en onderwijsinstellingen en de begeleiding waar mogelijk uit te besteden aan derden. De sociale dienst is in onze ogen te weinig in staat om bijstandsgerechtigden actief en op maat naar een betere toekomst te begeleiden. We willen daarom ook derden, zoals maatschappelijke partijen of uitzendbureau's, inschakelen. Daarnaast willen we zoveel mogelijk ontschotting tussen betrokken afdelingen en ontkokering van de diverse financieringsstromen waar werklozen in terecht komen.
• Meer plaatsen creëren waar werklozen maatschappelijk actief kunnen zijn. In de zorg, buurten of in het verenigingsleven is genoeg te doen. Daar creëren we, in samenwerking met maatschappelijke instellingen, gesubsidieerd werk of vrijwilligerswerk met behoud van uitkering en/of een kleine toelage.
• Met maatschappelijke instellingen kijken hoe mensen die ongewenst kampen met uitsluiting of werkloosheid, die niet ‘in beeld’ zijn, actief kunnen worden opgezocht en begeleid naar een zo hoog mogelijk niveau van maatschappelijke participatie.
• Het armoedebeleid meer uitvoeren in samenwerking met maatschappelijke organisaties en veel meer toesnijden op wat nodig is voor de mensen die het écht nodig hebben. Het uitgangspunt is dat iedereen de kans verdient om volwaardig mee te doen in de samenleving en geen kind in zijn of haar ontwikkeling wordt belemmerd door armoede. Maatschappelijke organisaties –van voedselbank tot vakbond- weten vaak het beste wat daarvoor nodig is. Zij verdienen dan ook ruimte bij de uitvoering. Steun in natura, schuldhulpverlening en andere middelen om armoede te bestrijden worden op basis daarvan herijkt, bureaucratie wordt verminderd en wachtlijsten weggewerkt. En aan het totale budget wordt niet getornd.
• Programma’s voor volwasseneneducatie inzetten als een middel om kwetsbare groepen sociaal redzaam te maken, te activeren en te helpen integreren.