door
Arjan de Rooij
Fractievoorzitter

Terwijl ik dit schrijf zitten we midden in de campagne. Terwijl u dit leest is de uitslag misschien al bekend. Dat maakt het schrijven een beetje vreemd.

Ik woon nu net zo lang in de Stad dan dat ik daarbuiten gewoond heb. Ongeveer twintig jaar terug werd ik officieel Stadjer. De stad die ik toen leerde kennen is een andere stad dan ik nu ken. We hadden toen ongeveer 18.000 mensen in de bijstand. Nu zijn dat er 9000. De Stad liep economisch altijd achteraan. De economische klappen kwamen hier altijd harder aan dan landelijk. Onze werkloosheid was hoger en ons gemiddeld inkomen was veel lager. Het economisch herstel begon altijd later. Tegenwoordig is dat anders. We doen het beter, zo is onze werkgelegenheid behoorlijk verbeterd. En dat is mooi. Veel mensen vinden nu werk bij het UMCG, bij de universiteit of bij de Hanzehogeschool. Noorderpoortcollege en Alfacollege. Hoogwaardige werkgelegenheid zorgt voor hogere inkomens. Meer werk in winkels. Een prima draaiende binnenstad. Het ziet er allemaal stukken beter uit. Maar, dat is niet vanzelf ontstaan en het zal ook niet vanzelf zo blijven.

 Je zult als Stad moeten blijven investeren als je de opgaande lijn wilt vasthouden.

Meer economische activiteit zal leiden tot meer verkeer, waardoor de bereikbaarheid onder druk komt te staan. Daarom moeten we investeren in openbaar vervoer, in wegen, in fietspaden en zo de files uit de Randstad voorkomen.

 We moeten blijven investeren in de binnenstad. Bezoekers brengen geld in het laatje. Dat is goed voor de werkgelegenheid. De Stad moet niet alleen voor het winkelend publiek mooi zijn maar er moet ook gewoond kunnen worden en er moeten culturele activiteiten plaatsvinden. Want een goed economisch en cultureel klimaat trekt investeerders.

 We moeten ervoor zorgen, juist omdat de stad zo veranderd is, dat we de stadjers op een betere manier bij hun wijk, hun buurt, hun stad betrekken. Als we dat niet doen ontstaat er een steeds wijdere kloof tussen stad en stadhuis. Stadjers willen wonen in ongedeelde wijken. Laat ze dan zelf vorm geven aan die wijken.

 Het kost steeds meer moeite om de stad van twintig jaar terug helder voor de geest te krijgen. Pessimisme en armoede. De gemiddelde student wist zeker dat hij, na afstuderen, Groningen moest verlaten. Nu kunnen ze blijven. Als je werkloos werd, wist je zeker dat je er eigenlijk niet meer uit zou komen. Nu heb je hoop dat er weer werk gevonden wordt. En dat is geen ijdele hoop.

 De uitslag van de verkiezingen is van groot belang.

 Als we de stad verder willen brengen. Als we willen doorgaan op de ingeslagen weg. Als we niet willen vervallen in een bangig gejammer. Als we vooruit willen blijven gaan moeten we de ingeslagen weg blijven volgen. Daarvoor is de PvdA onmisbaar.