door
Marjo van Dijken,Kamerlid

Ook zonder de ijzige wind buiten zou het me koud om het hart zijn geworden: 102.000 namen lezen, in de nacht van zondag op maandag. Westerbork, voor zo velen het laatste station voor bestemming menselijke hel. En waarom? Niet omdat ze iets verkeerds gedaan hadden. Ze waren mensen geworden die er niet toe deden, er niet bij mochten horen, weg moesten. Vernietigd, uiteindelijk. Vermoord, en dat alleen omdat ze bij “de foute groep, het verkeerde ras” behoorden. Omdat mensen waren gaan geloven (na een perfecte publiciteitscampagne) dat zij schuldig waren aan alle ellende, aan de economische crisis, aan misdaad, aan de werkloosheid van anderen, aan rasvervuiling. Foute afkomst, fout geloof, foute levensovertuiging, foute seksuele gevoelens, fout verstand. Niet blank, geen blauwe ogen,niet christelijk, niet lang en sterk: weg ermee!

Ik vond het moeilijk om te doen, maar ook zó belangrijk om deze mensen hun naam “terug”te geven, hun bestaan te bevestigen, hun bestaan dat door anderen als bedreiging of minderwaardig werd beschouwd. Respectvol mijn 160 namen te lezen, ook voor de aanwezige nabestaanden en overlevenden, deze ijskoude nacht in Westerbork. Het lezen gaat door tot woensdagmiddag, en in mijn hoofd de rest van mijn leven. Net als mijn verzet tegen het benoemen van groepen die verwijderd moeten worden! Wie niet in staat of bereid is te zien of te zoeken naar het individu in welke groep dan ook geeft aan niets van de geschiedenis te hebben geleerd. Dat lossen we niet op met beter onderwijs: dat lossen we alleen maar op door eerlijke mensen te willen zijn, door onze medemens als naaste te zien in plaats van als tegenstander. Honderdentweeduizend namen: een klein deel van 6 ½ miljoen onschuldige slachtoffers. Niet te bevatten, maar wel het resultaat van aanvankelijk stemmingmakerij en geschreeuw van weinigen. Waarbij teveel mensen dachten dat het zo’n vaart toch niet zou lopen……