In de visie van de PvdA gaat het dus om een integraal pakket waarin arbeid en inkomen, onderwijs en beroepsopleidingen, vrijwilligerswerk, schuldhulpverlening en ook het realiseren van topbuurten alles met elkaar te maken hebben.

Uit de zaal komt onmiddellijk de eerste vraag, namelijk in hoeverre de schuldhulpverlening mensen onder druk mag zetten en dwingen die schulden af te betalen. Elly pareert door te stellen dat er tussen vrijwilligheid en verplichting geen tegenstelling bestaat: “Er is iemand in mijn omgeving die door een echtscheiding in de schulden is geraakt en die blij is dat ze gecoacht wordt om er uit te komen en vervolgens te kunnen voorkomen dat zoiets haar nog eens overkomt”. Elly stelt o.a. ook dat de wachtlijsten bij de Groninger Krediet Bank moeten snel worden opgelost.

Piet Boekhoudt coördineert de vele vragen uit de zaal rond werk-first en reïntegratie in de richting van het thema “participatie”. Met uitzondering van de VVD (een uitkering is geen vetpot, maar het gaat nog steeds over behoorlijk wat euro’s en dus loont werken niet erg) en het CDA (niet meedoen is slecht en wie niet mee wil doen moet rekenen op stevig ingrijpen), zijn alle partijen het wel me elkaar eens: het gaat er om meer maatwerk te leven om iedereen de kans te geven te participeren op de arbeidsmarkt, of als vrijwilliger of anderszins (b.v. mantelzorg).

Pastoor is duidelijk: “Werk is niet zaligmakend, maar wel zo belangrijk dat mensen die willen  en kunnen geholpen moeten worden om hun plek te vinden. Daarvoor is een betere samenwerking met werkgevers noodzakelijk: de PvdA wil met het bedrijfsleven  2000 brugbanen realiseren. Op dit laatste, concrete voorstel komt dan weer het commentaar dat de werkgever er wel erg goedkoop van af komt: twee jaar lang iemand aan het werk hebben tegen een lage bijdrage en vervolgens moet er nog maar worden afgewacht of diezelfde werkgever verplicht kan worden voor het derde jaar een vast arbeidscontract aan te bieden.

Er ontstaat een enthousiaste discussie rondom een stapel schriftelijke vragen over b.v.. de witgoedregeling, hoe het kan dat er zomaar drie gezinnen op straat worden gezet, en of het niet goed zou zijn dat de cliënt zijn/haar eigen “consulent” bij de Dienst zou mogen kiezen, hoe het komt dat de teksten die SoZaWe elke maand aan de cliënt stuurt zo onleesbaar (bedoeld: onbegrijpelijk) zijn, of de korting voor uitkeringsgerechtigden wat betreft de Gemeentelijke Belastingen gehandhaafd blijven?, wat er met de Seniorenbanen gaat gebeuren? en met name in hoeverre de dreigende bezuinigen via de Bijstand worden vereffend. Samengevat is dus de grote bezorgdheid achter al deze vragen: hoe gaat de Gemeenteraad er voor zorgen dat door het Haagse spekken van de kassen van z.g. “systeembanken” de uitkeringsgerechtigden niet kopje onder worden gedrukt?.  

Simon Bult.