Gevlucht uit Koerdistan
Nirosh Sharanshi, een naam die lekker klinkt in de oren, een Koerd die Koerdistan ontvluchtte vanwege politieke omstandigheden en asiel vroeg en kreeg in Nederland. Een duizendpoot die kanker heeft overwonnen en zich vol overgave dienstbaar stelt aan de medemens
door
Richard Misran
redactie
Nirosh, voorzitter van het Mies-A-Mooi Festival, voorzitter van het Koerdisch-Nederlands Samenwerkingscentrum en secretaris van het Platform Zelforganisaties Groningen om wat functies te noemen waar hij zijn ziel en zaligheid in stopt.
"Ik heb mezelf Nederlands aangeleerd zonder een inburgeringcursus en een studie apothekersassistent afgemaakt en mijn twee kinderen die hier in Nederland geboren zijn kijken mij vol onbegrip aan als ik hen vraag hun schoenen uit te trekken als ze het huis binnentreden. Je bent zelf verantwoordelijk voor de plek die je in de Nederlandse samenleving inneemt", zegt hij met pretogen die je aankijken vanachter een grote bril.
De stad Groningen en omgeving telt ongeveer 1000 Koerden waarvan de meesten georganiseerd zijn binnen het Koerdisch-Nederlands Samenwerkingscentrum. Een doelstelling van de organisatie is het bevorderen van de integratie van de Koerdische gemeenschap binnen de Nederlandse samenleving. Dit doen ze door het organiseren van informatieavonden, lezingen, seminars en ook culturele activiteiten.
"Als je actief bent in de samenleving kun je voor jezelf een goede plek bemachtigen", zegt Nirosh tegen een ieder die het maar wil weten.
Als voorzitter moedigt hij iedereen aan om actief te zijn in de Nederlandse samenleving en vooral gebruik te maken van de vele mogelijkheden van scholing die er zijn. Jongeren drukt hij op het hart om te gaan studeren om zich zodoende een betere positie te verwerven in de maatschappij en ook om op deze wijze de beeldvorming van allochtone jongeren in positieve zin te verbeteren".
Nirosh vindt dat er sprake is van een zekere passiviteit vanuit de politiek als het de allochtonen betreft. Pas als er problemen zijn gaat de politiek zich ermee bemoeien. "Natuurlijk is die passiviteit voor de politiek ook de allochtonen verwijtbaar maar dat heeft deels te maken met het feit dat ze de weg er naar toe niet kennen. Als lid van de PvdA probeer ik talentvolle mensen te interesseren voor de politiek door ze waar mogelijk wegwijs te maken. Het probleem is dat de opvang en dan met name door mijn eigen PvdA niet altijd reden geeft tot veel enthousiasme. De weg naar integratie loopt via de politiek. De politiek als belangrijk bestanddeel van integratie is een liefde die van beide kanten moet komen. Wij moeten dit blijven stimuleren en omarmen want elk individu in de samenleving telt mee", en hij lacht zijn tanden bloot.